W stolicy zrujnowanej Rzeszy wśród gruzów domów
kobiety dzielą się szalonymi radami ze strachem w oczach.
Jeśli masz okulary na nosie, czerwone Cię nie dotkną.
Inni wierzą w cudowną moc brudu i imitacji twarzy
Zespoły TIF.
Ale cztery miesiące później zrozumieją, że te sztuczki
okaże się bezużyteczny.
W tym filmie poznacie szokujące szczegóły
o działaniach wojsk radzieckich przeciwko Niemcom
populacja w kwietniu-maju '45.
Zrozumiesz prawdziwe przyczyny tego, co się stało, i zobaczysz
jakich metod użyły władze ZSRR, aby to uciszyć
temat na całą epokę.
Ostatni miesiąc '44.
Stolica Wielkich Niemiec jest poddawana ciągłym nalotom.
Ludzie chowają się w schronach przeciwbombowych siedem razy w ciągu 24 godzin
z rzędu.
Fala ataków samolotów alianckich.
Miasto żyje czarnymi dowcipami.
Świąteczny bestseller wśród dowcipów.
Podaruj bliskim coś, co na pewno się przyda – trumnę i wianek.
Na ruinach budynków ludzie zostawiają współrzędne swojego nowego
obudowa.
W pobliżu naziści malują ostrzeżenia.
Za rozbój rozstrzeliwujemy na miejscu.
Tradycyjne pożegnanie zastąpiono nowym sformułowaniem – „Bly
Bubrick, przeżyj.”
Ale przede wszystkim Berlińczycy nie boją się głodu i bombardowań.
Boją się Rosjan ze wschodu.
Joseph Goebbels niestrudzenie powtarza w radiu o okrucieństwach
w Nemerzdorfie, małym miasteczku we wschodnich Prusach,
gdzie żołnierze Armii Czerwonej zgwałcili i zabili setki osób
mieszkańcy.
Propaganda działa bez zarzutu.
Kobiety stojące w kolejkach po chleb wymieniają się plotkami szeptem.
Strach jest tak silny, że wielu już zdecydowało z wyprzedzeniem
- lepiej popełnić samobójstwo, niż wpaść w ręce Sowietów
żołnierz.
Grudniowa ofensywa niemiecka w Wardenach nie trwała długo
podniósł morale społeczeństwa.
Ludzie ponownie uwierzyli w cud broni i Rzeszy.
Ale w kwaterze głównej generał Gaines Guderian przegląda mapy
Frontu Wschodniego i widzi katastrofę.
Ostrzega Hitlera – Armia Czerwona się gromadzi
kolosalne siły do ​​masowej ofensywy.
Wywiad donosi, że są to tysiące, setki czołgów
tysiące żołnierzy, góry pocisków w magazynach.
Uderzenie będzie straszne.
Hitler z pogardą odrzuca te oceny.
Jest przekonany, że dywizje sowieckie są słabe, że to blef,
że główne zagrożenie leży na Zachodzie.
Führer uparcie trzyma się kierunku rozkazu,
przenosząc tam ostatnie rezerwy.
Front Wschodni pozostaje bez posiłków.
Guderian opuszcza siedzibę z ciężkimi przeczuciami.
Katastrofa jest nieunikniona i nic nie może zrobić.
13 stycznia 1945 roku to przeczucie stanie się rzeczywistością.
Generał Iwan Daniłowicz Czernikowski podnosi oddziały 2. Białoruskiego
frontu w ataku na Prusy Wschodnie.
Przed atakiem pracownicy polityczni chodzą po okopach i mówią:
Wchodzisz do legowiska faszystowskiej bestii.
Pamiętajcie, co Niemcy zrobili na naszej ziemi.
Pomścijcie każdego zabitego, każdą łzę naszych matek.
Niemiecka obrona rozpada się pod atakami sowieckich czołgów
kliny
Jednostki Wehrmachtu próbują organizować opór,
jest ich jednak zbyt mało wobec lawiny nacierających wojsk.
Do 24 stycznia czołgi Czernikhowskiego były u bram Królewca,
stolica Prus Wschodnich.
Niemieccy generałowie żądają natychmiastowej ewakuacji ludności cywilnej
populacji, ale spotkały się z odmową.
Gauleiter Erich Koch, regionalny lider partii wschodniej
Prusy kategorycznie zakazują ewakuacji.
Nazywa to panikarstwem i defetyzmem.
Koch jest przekonany, że Wehrmacht zatrzyma Rosjan na linii frontu
stabilizuje, że ewakuacja osłabi morale żołnierzy.
Co więcej, przez pomyłkę lub w złym zamiarze kieruje
pociągi z uchodźcami bezpośrednio do obszarów już zajętych
wojska radzieckie.
Pociągi z kobietami, dziećmi i osobami starszymi objęte są zakazem
ogień artyleryjski lub spotkać się z zaawansowanymi
jednostki Armii Czerwonej.
Chaos zamienia się w koszmar.
Ale kiedy na przedmieściach pojawiają się radzieckie czołgi,
gdzie jest siedziba samego Kocha, najpierw Gauleitera
ucieka na zachód, pozostawiając miliony mieszkańców na łasce losu.
NKWD, podążając za nacierającymi wojskami sowieckimi, odkrywa
straszne odkrycie w jednej z wiosek.
Sto trupów kobiet w śniegu, ledwo przykrytych.
Każdy ma na ubraniu żółte gwiazdy Dawida.
Dziury po kulach z tyłu głowy.
Były to Żydówki z kolumny robotniczej, które Niemcy
strażnicy strzelili przed wycofaniem się, aby oni
nie pojechał do Rosjan.
Znalezisko zostało starannie udokumentowane, sfotografowane i przesłane
w przednich panelach sterowania.
Fotografie te zostaną pokazane tysiącom żołnierzy radzieckich.
Od stycznia do połowy lutego wyjeżdża 8,5 mln Niemców
swoje domy w Prusach Wschodnich, Selezji i Pomorzu.
Jest to największy transfer ludności w historii Europy.
Wielu nie dotrze do bezpiecznych obszarów.
Niektórzy zamarzną po drodze, inni utoną podczas przeprawy
skarbie, ktoś zostanie zbombardowany.
A ci, którzy pozostali, spotkają się twarzą w twarz z Armią Czerwoną.
Luty 1945.
Armia Czerwona wkracza do pierwszych niemieckich wsi na tym terenie
Rzesza.
Żołnierze zamarli, nie wierząc własnym oczom.
Przed nimi stoją białe domy wyłożone schludnymi kafelkami
dachy, zadbane ogrody nawet zimą, mocne płoty.
Okna mają prawdziwe szkło, a nie sklejkę.
Ulice są czyste.
Ludzie żyją tu tak, jakby wojny w ogóle nie było.
Do pierwszego napotkanego wchodzi starszy sierżant Nikołaj Orłow
dom
W środku czeka go szok.
Meble są nienaruszone, nie rozbierane na opał.
Na stole leży biały obrus.
W bufecie znajdują się naczynia porcelanowe.
Orłow pamięta swoją wieś pod Smoleńskiem.
Po przybyciu na miejsce pozostały po niej tylko kominy.
Niemcy.
Pamięta, jak jego matka nago kopała zmarzniętą ziemię
ręce, próbując znaleźć przynajmniej coś jadalnego.
A tu, w domu wroga, w piwnicy są słoiki z dżemem,
worki mąki wędzonej w skórce.
Instruktor polityczny major Gromov zbiera żołnierzy i mówi krótko
mowa.
Przypomina im obóz koncentracyjny Janowski pod Lwowem,
które wyzwolili latem 1944 roku.
Przypomina mi świeże zwłoki w płytkich, piaszczystych grobach
ledwo pokryty ziemią.
Nieznośny smród zwłok, kłęby much.
Ręce ofiar były związane za plecami drutem.
W czaszkach są dziury po kulach.
Kobietom wyrwane są włosy.
Niemieccy strażnicy wyrywali ich, ciągnąc do okopów
do wykonania.
Gromow odczytuje zeznania ocalałego więźnia na temat komendanta
Obóz Sturmbannfuhr Rewilhause.
Ten drań bawił się strzelaniem do więźniów,
pił na terenie obozu, po prostu z nudów.
Jego ulubioną rozrywką było wydawanie poleceń strażnikom
wyrzucać żydowskie dzieci w powietrze i strzelać
na nich w locie.
Jego dziewięcioletnia córka patrzyła z okna i krzyczała
zachwycony.
„Tato, jeszcze raz, jeszcze raz!”
Żołnierze słuchają w milczeniu, ściskając karabiny maszynowe o białych twarzach.
palce.
Fotografie okrucieństw zostały starannie odtworzone przez Sowietów
machina propagandowa.
Każdy żołnierz widział te zdjęcia.
Góry wychudzonych trupów, ciała dzieci w rowach,
kobiety z gwiazdami wypalonymi na czole.
W gazetach krążą hasła: „Zabić Niemca!
Zemścić się na nazistach!
Ten ciągły strumień antyniemieckich wiadomości kształtuje żołnierzy
nienawiść i pragnienie zemsty.
Pracownicy polityczni nie pozwalają żołnierzom ani na chwilę zapomnieć kto
przed nimi.
Widok rodaków szczególnie mocno oddziałuje na żołnierzy,
wycieńczone dziewczęta w wieku szesnastu i siedemnastu lat, porwane przez Niemców na pracę w Rzeszy.
Łkają w ramionach wyzwolicieli, opowiadając o tym, jak oni
wyrwani z rodzinnych wiosek, jakby przewieziono ich w wagonach towarowych,
jak używali gorzej niż bydło w niemieckich gospodarstwach i fabrykach.
Wielu ma wypalone numery w rękach, skradzioną młodość,
ich łzy, ich bezbronność – to wszystko domaga się zemsty.
Armia Czerwona widzi ostry kontrast.
Ziemia radziecka, przez którą przeszli Niemcy, jest spalona
pustynia.
Ale tutaj, w Niemczech, wszystko jest nienaruszone.
Nikt nie palił ich domów, nie wpędzał ich w niewolę ani nie wieszał
na filarach.
To jest niesprawiedliwość, to jest różnica, to boli oczy
i podsyca gniew.
Młodszy porucznik Wasilij Grosman, korespondent wojskowy,
pisze w swoim pamiętniku.
Żołnierze z taką nienawiścią patrzą na niemieckie domy,
jakby chcieli je spalić swoim spojrzeniem.
Nie mogą zrozumieć, dlaczego ci ludzie mają wszystko, kiedy
nasze matki głodują.
Dlaczego ich dzieci bawią się zabawkami, kiedy nasze dzieci
leżeć w masowych grobach.
Ta zazdrość, zmieszana ze złością i alkoholem, doprowadzi do
haniebne zbrodnie.
Dezintegracja dyscypliny zaczyna się niemal natychmiast.
Szybki postęp wojsk stwarza chaotyczną sytuację.
Dowódcy są zajęci zadaniami wojskowymi – okrążać, odcinać,
zdobądź miasto i nie dopuść, aby wróg zdobył przyczółek.
Niektórzy funkcjonariusze celowo przymykają oczy na zachowanie
podwładnych, uznając to za naturalną reakcję
do niemieckich okrucieństw.
Psychologiczne skutki wojny dały się we znaki.
Lata brutalnych walk, utrata towarzyszy, ciągła
groźba śmierci głęboko wpłynęła na psychikę bojowników.
2 maja 1945.
6 rano.
Wojska radzieckie zdobywają ostatnią twierdzę nazistów
reżimu – Reicha z siedzibą w centrum Berlina.
Czerwona flaga z sierpem i
młotek.
Berlin, stolica III Rzeszy, serce nazistów
Niemcy, upadł.
Wojna w Europie praktycznie dobiegła końca.
Dla żołnierzy radzieckich jest to moment wielkiej radości
i ulga.
Przeszli od Wołgi do Łaby, tracąc miliony
towarzysze.
Spontaniczne uroczystości rozpoczynają się właśnie na ulicach zniszczonych
stolice.
Najważniejsze, że znaleźli alkohol.
Niemieckie piwnice są pełne alkoholu.
Wino, wódka, koniak, likiery – wszystko, czego nie zdążyłeś wypić
lub zniszczyć obrońców miasta.
Żołnierze piją z butelek, z hełmów, ze wszystkiego, co napotkają.
pod twoim ramieniem.
Niektórzy wyszukują apteki i piją alkohol techniczny,
odikolon, dowolny płyn ze stopniami.
Pijaństwo staje się powszechne.
Całe jednostki piją się w zapomnienie.
Funkcjonariusze próbują powstrzymać to oburzenie, ale sami
często przyłączają się do świętowania.
Instruktor polityczny kapitan Sokołow próbuje wezwać bojowników
zamówić.
Zbiera swoje towarzystwo i mówi, że wojna się skończyła,
że teraz trzeba zachowywać się z godnością, że świat patrzy
na zwycięzców.
Słuchają go połową ucha.
Ktoś podaje butelkę sznapsa wzdłuż rzędów, ktoś
Już ledwo stoję na nogach.
Sokołow rozumie, że nie da się kontrolować sytuacji.
Za dużo emocji, wojna też trwała za długo
dostępny alkohol.
Pierwsze dwa, trzy dni okupacji są stosunkowo spokojne
dla berlińczyków.
Wojska radzieckie są zajęte pogonią za niedobitkami
pokonały jednostki niemieckie próbujące się przedrzeć
na zachód.
Zaawansowane jednostki wycofują się dalej z miasta,
nad Łabę, gdzie mieli spotkać się z Amerykanami.
Ludność cywilna ostrożnie wychodzi z bunkrów i piwnic.
Ludzie nie wierzą, że jeszcze żyją.
Widzą żołnierzy radzieckich rozdających dzieciom chleb,
pomaganie starszym ludziom w sprzątaniu gruzów, dzielenie się tytoniem
z Niemcami.
Niektórzy mieszkańcy myślą, że wszystko się ułoży, że
Rosjanie okazali się nie tacy straszni jak mówiłem
Propaganda Goebbelsa.
Od czwartego dnia sytuacja zmienia się diametralnie.
W mieście znajdują się jednostki tylne, bataliony budowlane,
kompanie konwojowe, oddziały zaporowe NKWD.
Ci żołnierze nie brali udziału w ciężkich bitwach, nie przegrali
towarzysze pod kulami.
Ale widzieli wszystko, co pozostawili po sobie Niemcy
Ziemia radziecka.
Są pełni żądzy zemsty.
Mają dużo wolnego czasu i minimalny nadzór
stronie dowódców.
Zaczynają metodycznie chodzić po domach.
Żołnierze bez ostrzeżenia włamują się do mieszkań i piwnic,
wybijają drzwi kolbami karabinów, wybijają okna, szukają ukrycia
broń, kosztowności, zegarki, biżuterię.
Zabierają wszystko, co ma jakąkolwiek wartość.
Radia, kamery, rowery, maszyny do szycia.
Szczególnie cenione są zegarki na rękę.
Niektórzy żołnierze mają w rękach 5-6 sztuk.
Rabunek staje się całkowity.
W jednej z piwnic dzielnicy Charlottenburg grupa Niemców
milicja z Volksturmu wywiesiła białą flagę i wyszła
z podniesionymi rękami.
Pijani żołnierze Armii Czerwonej rozstrzelali ich wszystkich bezpośrednio z karabinów maszynowych
przy wejściu.
Zwłoki leżały tam przez trzy dni.
Nikt nie odważył się ich usunąć.
Zaczyna się to, czego Niemcy obawiali się najbardziej.
kobiety.
Żołnierze nie tylko szukają rzeczy, oni szukają kobiet.
Metodycznie chodzą po mieszkaniach, świecąc latarkami w ciemność
narożniki piwnic, sprawdzanie strychów.
Celem ataku są kobiety w każdym wieku.
Od dziewcząt po starsze kobiety, wiek nie ma znaczenia dla pijaków
żołnierz.
Przemoc zdarza się wszędzie – w mieszkaniach, na klatkach schodowych,
w piwnicach, na ulicach wśród ruin.
Dyscyplina w Armii Czerwonej całkowicie się załamuje.
Funkcjonariusze albo nie są w stanie nic zrobić, albo oni
uczestniczyć w rabunkach i przemocy.
Żandarmeria wojskowa próbuje patrolować ulice, ale
jest go za mało.
Rozkazy dowództwa frontu o przywróceniu porządku są ignorowane.
Żołnierze czują się bezkarni.
Wojna się skończyła, wróg został pokonany.
Teraz możesz wziąć, co chcesz.
Berlin zamienia się w miasto grozy dla swoich mieszkańców,
szczególnie dla kobiet.
Trzeciego maja, dziesiąta wieczorem.
Bunkier na stacji Haleshor-Bankhov jest jednym z największych schronów
Berlinie.
Konstrukcja żelbetowa z trzema podwieszeniami i dwoma
podziemne kondygnacje.
Grubość murów wynosi 4,5 metra.
Zaprojektowany, aby wytrzymać bezpośrednie trafienie ciężką bombą.
Powierzchnia 3600 metrów kwadratowych.
Pojemność projektowa - 2000 osób.
Tak naprawdę w środku przebywa około 12 tysięcy berlińczyków.
Głównym problemem jest woda.
Od tygodnia nie działa wodociąg.
W pobliżu stacji na podwórzu zachowała się jedna pompa.
Młode kobiety i dziewczęta na zmianę przy wejściu do bunkra
ryzykując życie, biegnąc do tej pompy pod ostrzałem
z wiadrami i patelniami.
Radzieccy snajperzy strzelają do wszystkiego, co się rusza.
Z dziesięciu kobiet siedem powraca.
Reszta leży przy kolumnie z dziurami po kulach.
głowy.
Ale każdy potrzebuje wody.
Dzieci płaczą z pragnienia, starzy ludzie umierają z odwodnienia.
Stają się ci, którzy wracają żywi z wiadrami wody
bohaterki.
Dostają ostatni chleb, są błogosławieni, o nich
módlcie się.
Morale wśród uciekających niemieckich żołnierzy i milicjantów
w bunkrze, całkowicie upadł.
Nawet ci, którzy wczoraj przysięgali bronić Führera do końca
krople krwi, teraz wyglądające na zdezorientowane i przestraszone.
Wielu zrzuciło już mundury i przebrało się w cywilne ubrania.
Oficerowie odrywają pasy naramienne, żołnierze zakopują karabiny maszynowe
w ruinach.
Dezercja stała się normą, nie ma sensu umierać za przegraną sprawę
wojna.
Patrole SS nadal wieszają dezerterów na latarniach z tabliczką
„Jestem tchórzem”.
Ale takie patrole nie mogą dotrzeć do bunkra.
Szczególnie silne oddziaływanie wywiera podejście wojsk radzieckich
o młodych żołnierzach Wehrmachtu i Volksturmu, chłopcy,
nieletnich, którzy zostali wrzuceni do walki
ostatnie tygodnie.
Desperacko chcą stracić dziewictwo, zanim będzie za późno.
Wolą dziewczyny, przestraszone plotkami o rosyjskich okrucieństwach
najpierw oddaj siebie swoim Niemcom.
Przynajmniej będzie to w dobrej wierze.
Norweski dziennikarz Theodor Brinkman utknął w tym miejscu
Berlinie, napiszę później o tym, co zobaczył w tym bunkrze.
Chłopcy i dziewczęta w gorączce poddawali się swoim instynktom
pogoń za ostatnią przyjemnością.
Nie była to miłość ani nawet pożądanie w zwykłym tego słowa znaczeniu.
Wcześniej była to desperacka próba uchwycenia się życia
w obliczu nieuchronnej katastrofy.
Ale Brinkman tego nie rozumie lub nie chce zrozumieć
dla dziewcząt nie jest to przyjemność, ale strach przed tym, co ich czeka
wraz z przybyciem żołnierzy radzieckich.
W nocy 3 maja do bunkra wdarli się pierwsi żołnierze Armii Czerwonej.
Jest ich trzech, wszyscy pijani.
Schodzą po schodach z latarkami i karabinami maszynowymi
w pogotowiu.
Żołnierze świecą latarkami po twarzach, wybierając.
Zatrzymują się przed młodą kobietą z dzieckiem na rękach.
Wyrywają dziecko i oddają stojącej nieopodal starszej kobiecie.
Ciągną kobietę do wyjścia.
Krzyczy, wyrywa się, przylega do poręczy.
Jeden z żołnierzy uderza ją kolbą pistoletu w twarz.
Pół godziny później żołnierze wracają.
Teraz jest ich pięć.
Wybierają jeszcze dwie kobiety, jedną około czterdziestoletnią,
drugi ma szesnaście lat.
Dziewczyna zaczyna histerycznie krzyczeć.
Matka próbuje uklęknąć przed żołnierzami, coś
błaga po niemiecku.
Żołnierz pokazuje jej karabin maszynowy.
Reszta siedzi skulona i pochylona.
Nikt nie próbuje się opierać.
Bez sensu.
Mężczyźni odwracają się, nie mogąc patrzeć.
Bezradność zabija ich od środka.
Raport policyjny, z którego później powstał nowy antyfaszystowski raport
burmistrz dzielnicy Neukölln opisze jeden z typowych
zdarzenia tamtej nocy.
Trzej rosyjscy żołnierze wybili szybę w korytarzu drugiej
piętrze, zmusił najemcę do otwarcia drzwi do mieszkania,
Przeszukali wszystkie pokoje.
Kiedy jedna z kobiet próbowała krzyczeć, żołnierze
pistolet do jej głowy.
Inna kobieta zadzwoniła do matki z pokoju obok.
Żołnierz zmusił matkę do innego pokoju i przytrzymał ją
ją tam, celując w nią z karabinu maszynowego i przeszukując walizki.
W międzyczasie dwóch innych żołnierzy znęcało się nad ich córką.
Rankiem bunkier w Halishor Bankhov zamienił się w
kompletny koszmar.
Kobiety siedzą z twarzą schowaną w kolanach.
Wielu płacze po cichu.
Dzieci nie rozumieją, co się dzieje, ale czują grozę dorosłych
i też milczą.
Mężczyźni patrzą w podłogę.
Nie mogli nic zrobić.
Nie chronili swoich żon, córek, sióstr.
To upokorzenie, ta bezradność złamie wielu z nich na zawsze.
8 maja 1945.
Dzień oficjalnej kapitulacji Niemiec.
Margherita Boveri, 34-letnia dziennikarka, jeździ na rowerze
po zniszczonych ulicach, żeby kupić żywność.
W pobliżu zbombardowanej piekarni spotyka przyjaciółkę Annę,
20-letnia sekretarka z sąsiedniego domu.
Anna wygląda okropnie.
Rozczochrane włosy, podbite oko, podarta sukienka
przypięty.
Margarita zatrzymuje się.
Co się stało?
Anna odpowiada cicho, bez emocji.
Została pojmana przez Rosjan na 14 dni.
W ich bazie w Karlshorst.
Byłam gwałcona codziennie, czasem kilka razy.
Ale dobrze się odżywiały.
Prawdziwy chleb, konserwy, a nawet czekolada.
Kiedy mi się to znudziło, puścili mnie.
Mówi to tak spokojnie, jakby mówiła o wędrówce
do sklepu.
Margarita rozumie.
Dziewczyna jest zszokowana.
Psychika jest chroniona przez dystans.
Margarita zaczyna prowadzić pamiętnik.
Będzie to jeden z najważniejszych dowodów Berlina na wiosnę
czterdziesty piąty.
Ona pisze.
Przemoc stała się rutyną.
Kobiety wymieniają się historiami tak swobodnie, jak wcześniej
przepisy.
Frau Koch z trzeciego wejścia trzy razy w ciągu nocy.
Kiedyś Froel Annbecker, ale żołnierz był okrutny,
złamał rękę.
Pani Kraus twierdzi, że Rosjanie się nie dotykają
kobiety w okularach.
Okulary matki miały znaczenie; została ominięta.
Chciałbym wiedzieć, czy to faktycznie działa.
Przedwczoraj sąsiad Margaret, Ger Müller, został zastrzelony.
Próbował chronić swoją 17-letnią córkę przed trzema pijanymi żołnierzami.
Złapał pogrzebacz i machnął nim.
Żołnierz postrzelił go w klatkę piersiową.
Córka nadal była gwałcona przez całą trójkę tuż obok
ciało ojca.
Teraz siedzi w mieszkaniu i patrzy w jeden punkt, a nie
rozmawiać.
Matka próbuje nakarmić, dziewczynka odpycha jedzenie.
Margarita to zapisuje.
Żołnierze byli dość pijani, ale rozróżniali młodych i
stary
To już jest postęp.
Na początku wszyscy byli gwałceni.
Teraz wolą młodych ludzi, chociaż starsze kobiety też to rozumieją.
Nawet Żydzi i antyfaszyści, którzy wyszli na spotkanie wyzwolicielom
czuć się zdradzonym.
Ingdach Kron, 25-letnia Żydówka, przez 2,5 roku ukrywała się z matką
w sekretnym pokoju.
Kiedy usłyszeli mowę rosyjską, częściowo płakali.
Wreszcie wolność.
Ingdakh wybiegł z piwnicy z czerwonym antyfaszystowskim bandażem
na rękawie.
Zobaczyłem żołnierzy radzieckich i pobiegłem z uśmiechem.
Jeden z ciemnowłosych wojowników spojrzał na nią i uśmiechnął się
i chwycił go za rękaw.
„Com, Frau!”
Ingdakh nie od razu zrozumiał.
Żołnierz zaciągnął ją do wejścia.
Szarpała się i krzyczała po rosyjsku.
„Jestem Żydem, należę”.
Nie obchodziło go to.
Ingdakh wyrwała się i pobiegła do matki.
Matka westchnęła ciężko.
Więc to prawda.
Wyciągali żydowskie legitymacje, dokumenty,
co za nazistów oznaczało śmierć, ale teraz musi
chronić.
Dwie godziny później zeszło trzech żołnierzy.
Ingdakh wręczył im papiery i pokazał żółtą gwiazdę.
Żołnierze bawili się dokumentami i patrzyli na Niemca
listy, wzruszył ramionami i rzucił je na podłogę.
Nie chcieli czytać.
Nie obchodziło ich to.
Ingdah i jej matka zostały zgwałcone tego wieczoru.
Matka powie ci później.
„Przeżyliśmy Hitlera, teraz musimy przetrwać i to”.
Szczególnie przerażające sceny mają miejsce w rejonie Dahlem.
Ojcowie chronią swoje córki i umierają.
Profesor Hans Weiner, 60-letni historyk, zablokował drogę
pięciu żołnierzom, którzy przyszli po ich 18-letnią córkę Elsę.
Mówił po rosyjsku i wyjaśniał, że jest antyfaszystą.
Są dokumenty.
Żołnierze go odepchnęli.
Złapał jednego za ramię, jego ogień z karabinu maszynowego był pusty.
Kobiety są gwałcone wszędzie.
Wielu potem rzuca się na dachy domów.
W piwnicach Margarita widziała wiszące ciała trzech kobiet
na rurach, powiesiły się po zgwałceniu.
Żołnierze zgwałcili zakonnice w kościele św. Michała
przy ołtarzu.
Przeorysza, 72-letnia matka Agnieszka, próbowała się zatrzymać
oni.
Uderzyli mnie kolbą karabinu w głowę.
Złamanie czaszki.
Śmierć.
Margarita zauważa coś dziwnego.
Zachowanie żołnierzy jest nieprzewidywalne.
Jedna zostaje zgwałcona w piwnicy, a godzinę później druga pomaga
przynieś wiadra tej samej kobiecie.
Jeden strzela do ojca, drugi dzieli się chlebem z dzieckiem.
Jeden okrada mieszkanie, drugi zwraca rzeczy sąsiadom.
Margarita pisze.
To jak klęska żywiołowa.
Huragan niszczy jeden dom, a drugi pozostawia nienaruszony.
Frau Schmidt została zgwałcona sześć razy w ciągu jednej nocy.
Frau Wagner, jej sąsiadka, nigdy.
Po prostu nie weszli.
Los decyduje o losie.
Oddział bombowy zachowuje się inaczej.
Pukają do drzwi, ale ich nie pukają.
Pytają po niemiecku.
Są chorzy ludzie.
Znajduje Frau Kaufmann przykutą do łóżka i umierającą
od gruźlicy.
Zostaw gulasz, chleb, cukier.
Jeden żołnierz, młody chłopak, około dwudziestu lat, doznał udaru
głowa syna, daje tabliczkę czekolady.
Wychodzi, nic nie zabierając.
Frau Kaufmann płacze z wdzięczności.
Pierwsi życzliwi ludzie od wielu dni.
Następnego dnia przychodzi kolejna grupa.
Pijany, agresywny.
Niszczą meble i żądają zegarków.
Dwie kobiety zostają zgwałcone na korytarzu.
Margarita to zapisuje.
Oni są jak dzieci.
Okrutne dzieci z karabinami maszynowymi.
Mogą zabić mężczyznę, zgwałcić kobietę i minutę później
podziwiaj króliki i karm je marchewką.
Nie da się ich zrozumieć.
Najgorsze dla Margarity było spotkanie z sowieckim operatorem telefonicznym,
młodszy sierżant Raya Ratkina.
Raya mówi po niemiecku.
– pyta Margarita.
Jak możesz na to patrzeć?
Jesteś kobietą.
Raya odpowiada ostro.
Oczywiście, że to jest wojna.
Czy uważasz, że łatwo jest przebaczyć?
Widziałem wasze białe domy z różami.
Widziałem sklepy, dobrze odżywione życie.
Wtedy przypomniała sobie swoją wioskę.
Popiół, zwłoki.
Zgwałcone dziewczyny ze spalonymi swastykami
na klatce piersiowej.
Sam chciałem cię torturować.
Chciałem zobaczyć twoje łzy.
Raya opowiada historię.
Po nocy do batalionu przybyło pięć Niemek
przemoc.
Poprosili o pomoc.
Dowódca zebrał żołnierzy i poprosił dziewczęta o identyfikację
gwałciciele.
He promised to shoot him on the spot.
Dziewczyny spojrzały na linię.
Młodzi chłopcy, wielu z osiemnastu, zabójczy
przestraszony.
Nie chcieli wskazać.
Powiedzieli dość krwi.
Wyjechali z niczym.
– podsumowuje Raya.
Jesteśmy tak mili, jak chcesz, żebyśmy byli.
Nie będzie nas wkrótce.
Może za kilkadziesiąt lat.
To teraz niemożliwe.
Za dużo bólu, za dużo nienawiści.
Zasiałeś to na naszej ziemi.
Teraz będziesz go zbierać na swojej ziemi.
W połowie maja 1945 r.
Berlińskie kobiety przystosowują się do nowej rzeczywistości.
Opracuj strategie przetrwania i przekaż je znajomym
szepcz do przyjaciela w kolejce po wodę.
To niewypowiedziana wojna o zachowanie siebie, godności życia.
Pierwszą taktyką jest uczynienie siebie nieatrakcyjnym.
Kobiety nacierają twarz sadzą, brudem i brudem.
Włosy są krótko obcięte lub ukryte.
Ubierz się w odzież męską.
Spodnie, kurtki, czapki.
Frau Erika Somer zakłada kostium zmarłego męża, rozmazuje się
twarz olejem maszynowym.
Przez tydzień udaje mężczyznę.
To działa, żołnierze nie zwracają uwagi.
Inni noszą kilka warstw odzieży.
Trzy spódnice, dwa swetry, fartuch.
Sylwetka staje się bezkształtna, gruba, mniej kobieca.
Ponadto powoduje to, że trudniej jest usunąć kilka warstw
sekundy na opór lub ucieczkę.
Młoda Gretel Fischer owija bandaże wokół piersi
wyglądać jak chłopiec.
Chodzi pochylony i mówi cicho.
Jej młodsza siostra nie miała tyle szczęścia i mimo to została schwytana
na sztuczkę.
Udawanie choroby jest skutecznym sposobem.
Kobiety malują wysypkę sokiem z buraków, symulując tyfus.
Kiedy żołnierze wchodzą, krzyczą tyfus.
Nawet pijani ludzie boją się zarażenia i wycofują się.
Niektórzy twierdzą, że mają choroby przenoszone drogą płciową.
Pokazują fałszywe certyfikaty, chociaż żołnierze ich nie czytają
w języku niemieckim.
Ale samo słowo „kiła” czasami działa.
Najważniejsze to się ukryć.
Kobiety większość czasu spędzają w piwnicach,
strychy, tajne pokoje.
Niebezpieczne są wieczory i noce, kiedy żołnierze są najbardziej aktywni
i pijany.
W ciągu dnia można wyjść po wodę, ale o zmroku
kobiety znikają z ulic.
Frau Anna Weber ukrywa w składnicy węgla swoją 19-letnią córkę Clarę.
Dziewczyna siedzi tam przez 12 godzin w ciemności.
Tydzień później kaszle krwią.
Gruźlica.
Ale matka uważa to za mniejsze zło.
Kobiety poruszają się wyłącznie w grupach.
Razem od pięciu do sześciu osób, często z dziećmi.
Mają nadzieję, że liczby zapewnią bezpieczeństwo.
Nie zawsze pomaga.
Grupę siedmiu kobiet idących po wodę otoczyło dziesięć
pijani żołnierze.
Cała siódemka została zgwałcona na ulicy, na placu przed domem
kościół.
Przechodnie odwrócili się.
Przekupstwo staje się sztuką przetrwania.
Kobiety oferują zegarki, biżuterię, aparaty fotograficzne,
radia.
Czasami to działa.
Żołnierz bierze zegarek i wychodzi.
Czasami on to bierze i i tak go gwałci.
Pani Martha Krieger rozdała złoty pierścionek, kolczyki dla mamy i srebro
papierośnica, trzech żołnierzy.
Zabrali go i wyszli, nie dotykając go.
Więcej dała sąsiadka.
Nadal zgwałcona.
Kobiety tworzą społeczne sieci bezpieczeństwa.
Jednoczą się w domu.
Zorganizuj straż przy wejściach w celu ostrzeżenia.
Budują barykady w piwnicach, szafki, stoły, materace.
Daje ci to kilka minut na ukrycie się.
W jednym domu wykopali tajną niszę w ścianie, która się zamknęła
fałszywy mur.
Mogą się tam ukrywać trzy osoby.
To uratowało kilka dziewcząt.
Najbardziej kontrowersyjną strategią jest patronat oficerski.
Kobiety szybko to rozumieją.
Jeśli jest oficer, szeregowcy boją się go dotknąć.
Bycie funkcjonariuszem zapewnia ochronę, ale trzeba za nią płacić.
Dobrowolne relacje intymne.
Paradoks jest straszny.
Aby uniknąć powtarzających się gwałtów ze strony szeregowców,
kobieta musi poddać się jednemu oficerowi.
Anonimowy narrator, którego pamiętnik stał się później książką
kobieta w Berlinie, opisuje moment decyzji.
Po trzecim gwałcie w ciągu dwóch dni podjęła decyzję.
Potrzebuję wpływowego człowieka, wysokiego rangą oficera,
który będzie chronił.
Nie jestem już tylko ofiarą.
Będę działać, planować, kontrolować sytuację.
Zaczęła ćwiczyć zwroty po rosyjsku, nauczyła się
rozróżnij rangę za pomocą pasków naramiennych.
Wytropiłem majora, który często przechodził obok.
Mówiła i częstowała herbatą i słomką.
Major, zaskoczony inicjatywą, zgodził się.
Tak zaczęło się dziwne połączenie.
Chronił ją przed żołnierzami, dawał jedzenie, dzieliła się
z nim do łóżka.
To nie była miłość i trudności, to był kontrakt na przetrwanie.
Wielu poszło tą drogą.
Niektórzy uważali funkcjonariuszy za ludzi godnych zaufania, wykształconych,
pojawiło się pozory przywiązania.
Major Nikołaj Biełow, inżynier wojskowy z Leningradu,
chronił całą rodzinę, matkę, dwie córki, babcię.
Mieszkał w ich domu, dbał o to, aby żołnierze mu nie przeszkadzali, bawił się
z dziećmi, pomogli naprawić dach.
W zamian jego najstarsza córka, 26-letnia Helga, dzieliła z nim łóżko.
Kiedy jego oddział został przeniesiony, cała rodzina płakała, bali się,
że zacznie się od nowa.
Znajomość języka rosyjskiego dawała przewagę.
Używała tego pani Irma Schmidt, która znała rosyjski
mistrzowsko.
Spotkała żołnierzy u wejścia, rozmawiała z nimi w ich języku,
ofiarowała bimber, który destylowała z obierek ziemniaków.
Żołnierze uważali ją za swoją, po prostu do niej przychodzili
porozmawiać.
Stała się dla nich łącznikiem z domem, przypomnieniem
o matce lub siostrze.
To uratowało nie tylko ją, ale także jej sąsiadów.
Żołnierze nie dotknęli domu rosyjskiej Frau Irmy.
Koniec maja 1945 r.
Berlińskie szpitale i kliniki są przepełnione kobietami
z tymi samymi objawami.
Lekarze stawiają diagnozy, ale każdy zna prawdziwy powód.
Rozpoczyna się skala tego, co wydarzyło się w Niemczech wiosną 1945 roku
pojawiają się w liczbach.
A te liczby są przerażające.
Tylko w Berlinie, według najbardziej konserwatywnych szacunków, były
Zgwałcono od 90 do 100 tysięcy kobiet.
W całych Niemczech do 2 milionów.
Wiele z nich zostało zgwałconych wielokrotnie.
Bezpośrednim skutkiem było śmierć aż do 10 tysięcy kobiet
ataki - od urazów, od zawałów serca,
bezpośrednio po samobójstwie.
Prusy Wschodnie, Selesia, Pomorze - bez uszkodzeń
mniejszy od stolicy.
W małych miasteczkach, przez które przechodziły wojska radzieckie
w okresie styczeń-luty odnotowano także przypadki.
Ale śmierć podczas ataku to nie jedyna tragedia.
Masowe ciąże stają się katastrofą.
1000 kobiet zachodzi w ciążę w wyniku przemocy.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych jest zmuszone przyznać
problemu i zaleca utworzenie specjalnych oddziałów aborcyjnych
w dużych miastach.
Aborcja, zakazana przez nazistów pod groźbą śmierci
egzekucje są teraz dozwolone.
Jeden z nich zostanie otwarty w berlińskiej dzielnicy Kolonii.
gałęzie.
Od czerwca 1945 do sierpnia 1945 niemal
tysięcy aborcji z powodu sowieckiego gwałtu
żołnierze.
To tylko jeden obszar jednego miasta.
W całych Niemczech liczba ta sięga dziesiątek tysięcy.
Lekarze i pielęgniarki pracują w trudnych warunkach.
Brakuje narzędzi, leków, znieczulenia.
Wśród lekarzy są mianowani przez nowe władze antyfaszyści,
a byli członkowie partii nazistowskiej zawieszeni
z prywatnej praktyki, ale przyjęty do pracy z powodu
brak personelu.
Doktor Hans Werner, późniejszy ginekolog z Charlottenburga
zapamiętany.
„Przeprowadzałam 10–15 aborcji dziennie.
Kobiety stały w kolejce, jakby kupowały chleb.
Wielu płakało, wielu milczało z kamiennymi twarzami.
Najmłodszy miał 13 lat, najstarszy 48.”
Pojawił się język odzwierciedlający uprzedzenia rasowe
tamtego czasu.
Część kobiet w wypowiedziach wskazuje, że tak
zgwałcone przez Mongołów lub Azjatów, co sugeruje
niedopuszczalność posiadania dziecka pochodzenia nieoriańskiego.
Jest to dziedzictwo ideologii nazistowskiej, które nie zniknęło
natychmiast wraz z upadkiem reżimu.
Doktor Werner wspomina szczególnie trudny przypadek.
15-letnia Gretel Müller przyszła na aborcję piątego dnia
miesiąc ciąży.
W styczniu w Prusach Wschodnich została zgwałcona.
Rodzina uciekła do Berlina, myśleli, że miesiączka zniknęła
stres i głód, gdy zdali sobie sprawę, że ciąża to za dużo
późno.
Aborcja na tym etapie jest niezwykle niebezpieczna, ale dziewczyna błagała.
Operacja zakończyła się powikłaniami.
Małgosia prawie umarła z powodu utraty krwi.
Przeżyła, ale utraciła możliwość posiadania w przyszłości dzieci.
Rozprzestrzenianie się chorób przenoszonych drogą płciową staje się coraz częstsze
skalę epidemii.
Przez nie przenoszone są kiła, rzeżączka i inne infekcje
żołnierzy ofiarom przemocy.
Lekarze wracają do pracy po ostatnim chaosie
tygodni wojny, skoncentruj się na badaniu kobiet
i dziewczyny.
Kolejki do wizyt ciągną się tygodniami.
Pani Anna Becker, pielęgniarka z przychodni rejonowej
w Tempelhof prowadzi statystyki.
Za czerwiec-lipiec 1945 r. zarejestrowała 233 przypadki chorób przenoszonych drogą płciową
choroby u kobiet bezpośrednio związane z gwałtem.
To tylko ci, którzy poprosili o pomoc.
Wiele osób nie aplikuje ze wstydu lub strachu.
Dzieci urodzone w wyniku gwałtu stają się
osobna tragedia.
Nazywa się je „rosyjskimi dziećmi” – piętno na całe życie.
Wiele z nich trafia do domów dziecka zaraz po urodzeniu.
Matki nie mogą patrzeć na nie bez nienawiści i bólu.
Niektóre dzieci pozostają nawet w szpitalach anonimowo
bez rejestracji urodzenia.
Ci, których matki wciąż zatrzymują dla siebie, dorastają z ciężarem swoich
pochodzenie, które prędzej czy później stanie się
sławny.
Frau Helga Schmidt postanawia zatrzymać dziecko.
Jako jedyna z rodziny przeżyła.
Rodzice zginęli podczas bombardowania.
Mój brat zniknął na froncie.
Chłopiec rodzi się w lutym '46.
Ma ciemne włosy i skośne oczy.
Ojciec wyraźnie pochodził z azjatyckich republik ZSRR.
Sąsiedzi szepczą i wskazują.
Heldze odmawia się pracy.
Pod koniec czterdziestego piątego roku staje się skala tragedii
oczywiste dla wszystkich.
To nie są odosobnione przypadki, nie ekscesy wojenne.
Jest to systematyczna przemoc dotykająca miliony.
kobiety.
Wzrost liczby aborcji, szerzenie się chorób przenoszonych drogą płciową,
tysiące rosyjskich dzieci – to wszystko jest dziedzictwem wiosny
czterdziesty piąty.
Dziedzictwo, które będzie odbijać się echem przez dziesięciolecia.
Aby zrozumieć, dlaczego żołnierze Armii Czerwonej popełnili przestępstwo
takich zbrodni, musimy wrócić.
Lipiec 1944.
Białoruś.
Wieś Chatyń.
Do spalonej wsi wkracza sierżant Iwan Kotelnikow
po rekonesansie.
To, co widzi, sprawia, że zatrzymuje się i upada
na kolanach.
149 trupów.
Kobiety, starcy, dzieci.
Wszyscy zostali spaleni żywcem w stodole.
Niemcy zebrali wszystkich mieszkańców, zamknęli drzwi i podpalili.
Do tych, którzy próbowali uciec, strzelano z karabinów maszynowych.
Kotelnikow znajduje spalone ciało kobiety, która naciskała
do klatki piersiowej dziecka.
Obaj nie żyją.
W pobliżu leży jeszcze trójka dzieci, najstarsze ma pięć lat.
Sierżant pali, żeby uniknąć zapachu spalenizny
mięso, ale ręce mu się tak trzęsą, że upuszcza papierosa.
Instruktor polityczny robi zdjęcia wszystkiego.
Zdjęcia te zostaną następnie pokazane każdemu zawodnikowi w dywizji.
Na terenie Białorusi, Ukrainy, Rosji Niemcy spalili
628 wsi wraz z mieszkańcami.
Nie są to odosobnione ekscesy wojny.
Jest to metodyczne niszczenie całych zaludnionych obszarów.
Partyzanci zabili niemieckiego oficera, czyli najbliższego
zmieść wioskę z powierzchni ziemi.
Podpal wszystkich mieszkańców stodoły, zastrzel tych, którzy spróbują
wyczerpać się.
Żołnierz Armii Czerwonej Piotr Samoiłow z obwodu smoleńskiego
po zwolnieniu wraca do rodzinnej wioski.
Z wioski pozostały tylko kominy.
Niemcy przed wycofaniem się spalili wszystkie domy.
Jego matka i siostra zmarły z głodu zimą 1942 roku.
Młodszego brata wywieziono do Niemiec do pracy, ołowiu
nie, od niego.
Mój ojciec zmarł pod Moskwą.
Piotr stoi pośrodku popiołów i rozumie, że nie ma dokąd wrócić
po wojnie.
Nie ma już domu, rodziny.
Jest tylko nienawiść.
Publikuje pisarz Ilya Erenburg, korespondent wojenny
w gazecie „Czerwona Gwiazda” artykuł, który czyta
całą armię.
Rozumiemy, że Niemcy to nie ludzie.
Odtąd słowo niemiecki jest dla nas najstraszniejszym przekleństwem.
Odtąd słowo niemiecki rozładowuje broń.
Nie będziemy mówić, nie będziemy oburzeni, zabijemy.
Jeśli nie zabiłeś przynajmniej jednego Niemca dziennie, twój
dzień minął.
Jeśli zabiłeś jednego Niemca, zabij innego, dla nas nie
nie ma nic zabawniejszego niż niemieckie zwłoki.
Ta propaganda działa bez zarzutu.
Żołnierze czytają Ehrenburg, oglądają zdjęcia z
Khatyn, pamiętaj o ich spalonych wioskach i rodzinach.
Nienawiść staje się siłą napędową.
Robotnicy polityczni na wiecach przed bitwą krzyczą „Za Ojczyznę!
Dla Stalina!
Za nasze kobiety i dzieci zamordowane przez nazistów!”
A żołnierze ruszają do ataku z wściekłością w duszy.
Starszy porucznik Wiktor Gelfand, Żyd z Kijowa,
– pisze w „Niewniace” w lutym 1945 r.
Dzisiaj po raz pierwszy postawiłem stopę na niemieckiej ziemi.
Patrzę na te zadbane domy, dobrze odżywione niemieckie
dzieci i trzęsę się ze złości.
Dlaczego mają wszystko, skoro moi ludzie zostali zniszczeni
komory gazowe?
Dlaczego ich dzieci bawią się, kiedy zastrzelono moją siostrzenicę
w Babim Jarze?
Chcę wszystko tutaj zniszczyć, spalić, zniszczyć.
Chcę, żeby poczuli chociaż kroplę tego, co czuli
my.
Staje się to właśnie pragnienie, aby Niemcy tak poczuli
usprawiedliwienie przemocy.
Dowództwo radzieckie potajemnie zachęca do zemsty.
Stalin w rozkazie ze stycznia 1945 roku pisze: „Biada ziemi pokonanych”.
Żołnierze odbierają to jako pozwolenie na wszystko.
Marszałek Żukow, dowódca 1. Frontu Białoruskiego,
w rozmowie z funkcjonariuszami mówi: „Niech Niemcy to wiedzą
Tak właśnie wygląda wojna na waszej własnej ziemi.
Nie wydano żadnych konkretnych poleceń dotyczących gwałtu,
ale atmosfera permisywizmu jest tworzona celowo.
Alkohol odgrywa ogromną rolę.
Żołnierze, którzy przez lata pili na froncie zaledwie 100 gramów, nagle się pojawili
zyskaj dostęp do nieograniczonych ilości niemieckiego alkoholu.
Pijaństwo staje się powszechne.”
Wspomina kapitan medyczny Elena Rżewska
„Widziałem całe firmy zapijające się do nieprzytomności.
Żołnierze wypili wszystko.
Wino, woda kolońska, alkohole techniczne z przechwyconych magazynów.
Wielu zostało otrutych, niektórzy oślepli lub umarli.
Ale to ich nie powstrzymało.
Alkohol wypuścił ostatnie hamulce.
Trzeźwego żołnierza nadal można było kontrolować.
Pijak zamienił się w niekontrolowane zwierzę.”
Do tego dochodzi stan psychiczny żołnierzy.
Cztery lata wojny, miliony zabitych towarzyszy, bez przerwy
strach przed śmiercią zmienił wielu żołnierzy w ludzi
zniszczona psychika.
Psycholog wojskowy mjr Abram Stoler w raporcie dla wydziału politycznego
front pisze: „Większość bojowników jest w stanie
chroniczny stres.
Widzieli tyle śmierci, że stali się na nią nieczuli.
Zabicie człowieka nie jest dla nich teraz trudniejsze niż zmiażdżenie
latać.
Ograniczenia moralne istniejące w spokojnym życiu
całkowicie zniszczone.”
Dowódcy przymykają oczy na to, co się dzieje, bo
że sami są zajęci zadaniami wojskowymi.
Marszałek Koniew śpieszy wojska do Berlina, konkurując z Żukowem,
kto pierwszy zdobędzie stolicę?
Generałowie myślą o nacieraniu i okrążaniu grup niemieckich,
zdobywanie obiektów strategicznych.
I poza tym, co robią żołnierze z tyłu.
Żandarmeria wojskowa jest, ale jest ich niewielu i nie radzą sobie.
Pułkownik NKWD Michaił Sidorow pisze w raporcie dla Moskwy
„Dyscyplina w żołnierzach spada z dnia na dzień.
Żołnierze rabują, piją i dopuszczają się przemocy.
Nasze patrole codziennie zatrzymują kilkudziesięciu sprawców naruszenia,
ale to kropla w morzu potrzeb.
Potrzebne są bardziej zdecydowane środki, w przeciwnym razie Armia Czerwona
zamieni się w bandę rabusiów.”
Ale zdecydowane środki zostaną podjęte dopiero w maju, kiedy wybuchnie wojna
się skończy.
Tymczasem żołnierze radzieccy, napędzani nienawiścią, alkoholem,
bezkarność i żądza zemsty, robią, co chcą
zostanie nazwany jedną z największych zbrodni II wojny światowej
wojna.
Nie myślą o konsekwencjach, myślą tylko o jednym
- kazać Niemcom zapłacić za wszystko, co zrobili
Ziemia radziecka.
A Niemki stają się tą zapłatą.
Stanowisko Stalina w sprawie masowych gwałtów,
zaprzeczanie i przerzucanie winy.
W czasie wojny i po wojnie przywódcy radzieccy nie chcieli się do tego przyznać
problemu.
Promowali wizerunek Armii Czerwonej jako wyzwoliciela,
który przyniósł wolność narodom Europy.
Przyznanie się do masowego gwałtu zaprzeczało tej propagandzie
narracja.
Kiedy pojawiały się doniesienia o masowej przemocy, bagatelizowały je
lub zadeklarowanych wrogich wypowiedzi, których celem
podważyć reputację Armii Czerwonej.
W oświadczeniach sowieckich przedstawiono ich siły jako wzorowe
pod względem dyscypliny i wyższości moralnej.
Koncepcja została zbudowana po okropnościach wojny
Działania żołnierzy były formą zrozumiałej zemsty w chaosie
okres powojenny.
Ale na miejscu władze radzieckie poczyniły wysiłki
rozważanie przestępstw.
Jeżeli żołnierza podejrzewano o stosowanie przemocy, wszczynano dochodzenie.
Jedną z metod jest identyfikacja oskarżonego.
Ofiary poproszono o wskazanie sprawców.
Proces ten był najeżony trudnościami.
Kobiety musiały na nowo przeżyć traumę.
Niektórzy jednak odważyli się zidentyfikować gwałcicieli.
Dokumenty radzieckie zawierają historię grupy oskarżonych żołnierzy
w ataku na Niemkę.
Dziewczynka doświadczyła ostrej przemocy.
Oskarżonych doprowadzono do dowódców, którzy poszukiwali
zapewnić sprawiedliwość.
Poprosili dziewczynę o wskazanie sprawców.
Pomimo strachu i traumy wskazała na żołnierzy.
Zidentyfikowani zostali postawieni przed sądem dowódczym.
Kara była surowa, często egzekucja.
Surowa kara miała odstraszyć innych.
Celem jest pokazanie, że takie działania nie będą tolerowane
nawet w czasie wojny.
Egzekucje odbywały się przed linią tak, aby każdy mógł widzieć.
Część personelu wojskowego wzięła na siebie zadanie karania
winowajcy.
Uważali, że stawką jest honor jednostki.
Nie chcieliśmy, aby działania kilku osób zszarganiły naszą reputację.
większość.
Ci żołnierze stanęli twarzą w twarz z gwałcicielami i wykorzystali go
kara na miejscu.
Siła fizyczna do nauczenia lekcji.
Jednak rozwiązanie problemu nie zawsze kończyło się sukcesem.
Chaos i zamieszanie na polu bitwy utrudniały to
stosowanie sprawiedliwości.
Wiele ofiar nie zgłosiło się ze strachu lub
wstyd.
Bali się, że zostaną osądzeni lub że im nie uwierzą.
Przeszkodą był patriarchalny charakter środowiska wojskowego.
Niektórzy dowódcy niechętnie wierzyli ofiarom lub
nie potraktował tych oskarżeń poważnie.
Zdarzały się przypadki, gdy żołnierze próbowali stawiać opór
gwałciciele musieli zastosować środki odwetowe.
Zarzucano im, że podważają jedność szeregów.
Pomimo przeszkód niektórzy nie poddawali się
w wysiłkach, kierując się poczuciem obowiązku i honoru.
W połowie 1945 roku sytuacja zaczęła się zmieniać.
W obliczu rosnącej liczby wiadomości z pogróżkami
podważać reputację Armii Czerwonej i władz sowieckich
zaczął poważniej podchodzić do przestępstw.
Prezydium Rady Najwyższej podwyższyło karę za
przemoc – kara pozbawienia wolności od 10 do 15 lat w zakładzie karnym
obóz pracy.
Dyrektywa miała na celu rozwiązanie problemu i
poprawa stosunków radziecko-niemieckich.
Starsi oficerowie mieli za zadanie dbać o dyscyplinę wśród funkcjonariuszy
żołnierza, podkreślając potrzebę pełnego szacunku traktowania
do ludności niemieckiej.
Radzieckie dowództwo wojskowe starało się zaszczepić żołnierzom
poczucie odpowiedzialności.
Władze radzieckie zastosowały środki w celu izolowania żołnierzy
od populacji.
Wydano rozkaz przeniesienia żołnierzy z domów niemieckich
do koszar lub obozów wojskowych.
W niektórych rejonach ewakuowano całe wsie
stworzyć osobne strefy.
Separacja miała na celu ograniczenie możliwości
żołnierze popełniają przestępstwa.
Podjęto wysiłki, aby kontrolować ruch
żołnierzy i ograniczanie interakcji z ludnością cywilną.
Żołnierze musieli uzyskać pisemne pozwolenie
dowódcy odwiedzali domy niemieckie.
Nieautoryzowane wizyty były karane karami.
Działanie to miało na celu ograniczenie niekontrolowanych interakcji,
zmniejszenie ryzyka przemocy.
Pomimo wysiłków egzekwowanie dyscypliny było niespójne.
Niektórzy dowódcy byli bardziej skuteczni niż inni.
W niektórych przypadkach dowódcy przymykali na to oko lub nie byli w stanie tego zrobić
zapewnić środki ze względu na chaotyczny charakter sytuacji powojennej.
Administracja radziecka podjęła wysiłki
ograniczenie spożycia alkoholu wśród żołnierzy, ale
dostępność alkoholu w dalszym ciągu pogarszała sytuację.
Pod koniec 1945 roku najgorsze minęło.
Stopniowo przywracano dyscyplinę, żołnierze opuszczali tereny mieszkalne
i życie zaczęło wracać do normy.
Ale blizny pozostają na zawsze.
Mówiąc o masowej przemocy seksualnej ze strony wojsk radzieckich,
nie wolno zapominać.
Niemki nie były jedynymi ofiarami,
a Armia Czerwona nie jest jedynymi przestępcami.
Kobiety z Węgier, Rumunii i innych krajów sprzymierzonych z nazistami
Niemcy spotkał ten sam okrutny los.
W zależności od regionu skale były porównywalne
z Niemcami.
Ciekawostka – żołnierze radzieccy dopuścili się przemocy
nawet w krajach sojuszniczych.
Na przełomie 1944 i 1945 r. Armia Czerwona posuwała się naprzód
w Północnej Jugosławii.
Chociaż Jugosławia była przyjaznym narodem,
nie powstrzymało to żołnierzy od stosowania przemocy wobec nich
do miejscowej ludności.
Chociaż liczba kobiet, które padły ofiarą przemocy w Jugosławii, była
mniej, zachowanie Armii Czerwonej było brutalne.
Propaganda radziecka podkreślała wspólną walkę z Niemcami
i bohaterstwo partyzantów jugosłowiańskich.
Żołnierzom nakazano szanować jugosłowiańskie tradycje, prawa,
rodzina.
Jednak wielu nadal dopuszcza się przemocy i innych przestępstw.
Tito, komunistyczny przywódca Jugosławii, często narzekał
dowódców sowieckich za niewłaściwe zachowanie.
Skargi doprowadziły do ​​surowszych działań dyscyplinarnych.
Gwałciciele byli skazani na wieloletnie pobyty w obozach
lub stracony.
Ale żołnierze radzieccy nie byli jedynymi wśród nich
siły sojusznicze skłonne do przemocy.
Wyjechali także żołnierze amerykańscy i brytyjscy
brutalny szlak na drodze przez Niemcy.
Amerykańscy żołnierze wyruszyli z Normandii.
Przemoc rozpoczęła się natychmiast po wylądowaniu.
Szczególnym celem stały się Francuzki.
Amerykańscy mężczyźni uważali ich za łatwą zdobycz, wierząc
mit o dostępności Francuzek.
Dowództwo armii amerykańskiej niewiele zrobiło, aby wymusić dyscyplinę.
Uzasadnione zachowanie poprzez obwinianie francuskiej społeczności
problemy.
Kiedy liczba zarzutów wzrosła, obwiniano głównie kierownictwo
Żołnierze afroamerykańscy, którzy zostali poddani brutalnym torturom
prześladowania i kary.
Jednakże agresywne zachowanie trwało jeszcze dłużej.
skala w Niemczech.
Podczas pościgu często dochodziło do przemocy
natarcie wojsk.
Tylko w kwietniu 1945 r. za stosowanie przemocy skazano 37 żołnierzy.
Przemoc była często brutalna.
Według statystyk wojskowych około połowa gwałcicieli
w pierwszych miesiącach po wojnie obwiniano ich o atak
dla nastolatków.
Najmłodsza ofiara miała 7 lat, najstarsza 69.
Według jednego z badań amerykańscy żołnierze
w całym kraju dopuścił się przemocy wobec około 14 tysięcy kobiet
Europa Zachodnia, większość w Niemczech.
Jednakże dokumenty z Archiwów Narodowych USA pokazują
częstsze były przestępstwa, w tym przemoc,
niż oficjalnie podano.
Jednak brytyjscy żołnierze również dopuścili się przemocy
rzadziej.
Wielu miało poczucie władzy nad pokonanymi
ludności niemieckiej i użył przemocy jako sposobu na demonstrację
tę moc.
Brytyjczycy często uzasadniali swoje działania tą argumentacją
Mimo to Niemki zgłosiły się na ochotnika
oznaki oporu.
Żołnierze francuscy, w tym żołnierze kolonialni
jednostki brały udział w wielu sprawach.
Wkrótce potem w Stuttgarcie zgłoszono setki przypadków
zajęcie miasta przez wojska francuskie w kwietniu 1945 r.
Francuzów zakwaterowano w domach cywilnych, które
doprowadziło do nawiązania bliskiego kontaktu z ludnością.
Ta intymność doprowadziła do licznych seksualnych
wtargnięcia.
Francuscy żołnierze traktowali Niemki jak trofeum
wojen i czuli, że mają prawo do swoich ciał.
Władze francuskie niewiele zrobiły, aby dyscyplinować i chronić
Niemki.
Francuzi przypisywali zbrodnie wojskom kolonialnym z
Afryka Północna i Zachodnia.
Aspekt ten był wykorzystywany przez propagandę nazistowską
podsycać nastroje rasistowskie i odwracać uwagę
uwagę od szerszego zagadnienia.
Tych aktów przemocy dokonali Amerykanie, Brytyjczycy
a francuskie zbrodnie pokazowe były częścią
szerszy wzorzec podboju seksualnego w trakcie i po
II wojna światowa.
Żołnierze postrzegali kobiety jako łup wojenny i odczuwali to
że mają prawo do swoich ciał.
Władze wojskowe ignorowały lub bagatelizowały przypadki
obwinianie ofiar lub wykorzystywanie uprzedzeń rasowych
dla uzasadnienia.
Niemki już cierpią z powodu zagłady
wojen, zmuszeni byli zaakceptować przemoc jako coś normalnego
wojna.
To dodało kolejną traumę.
Podobnie jak żołnierze radzieccy, Amerykanie, Brytyjczycy i Francuzi
kierowała nimi złość i chęć zemsty.
Dla kobiet w Berlinie i całych Niemczech przemoc stała się zjawiskiem
częścią ich historii przetrwania, niezależnie od koloru munduru
gwałciciel.
Dziś, wiele lat później, większość ofiar ma charakter powszechny
powszechna przemoc wiosną 1945 r. zmarła.
Świat pamięta ten okres jako chwalebny moment upadku
Berlin, oznaczający koniec reżimu nazistowskiego.
Świadectwa kobiet, które poniosły największy ciężar
nie do opisania, pozostają mniej znanym rozdziałem
historia II wojny światowej.
Przez dziesięciolecia Niemki milczały na temat swoich doświadczeń.
Wstyd, trauma, społeczeństwo nie gotowe do słuchania – wszystko
zmusiło ich to do milczenia.
Dzieci zrodzone z gwałtu rozwijają wiedzę swoich ojców
z pieczątką „Dzieci Obcych”.
Powojenne Niemcy ukrywały prawdę o
co się wydarzyło na Wschodzie.
To było tabu.
Dopiero w latach 90., kiedy archiwa zostały otwarte i upadły
muru, historycy zaczęli poważnie się nad tym zastanawiać
temat.
Pojawiły się książki, wspomnienia i filmy dokumentalne.
Pamiętnik „Kobieta w Berlinie”, pisany przez anonima
dziennikarz, stał się betselerem i wywołał szeroką dyskusję.
Dziś pamięć o ofiarach stała się częścią złożonej prawdy
o wojnie.
Wojna to nie tylko bohaterowie i wyzwoliciele, ale także cena
godność człowieka i życie.
Musimy pamiętać, żeby nigdy tego nie powtarzać.
Ta historia jest wyraźnym przypomnieniem głębin
ludzkie koszty wojny i trwały ból z nią związany
który cierpi z powodu jego okropności.